සිනුවර කවියකුට!

නුවර පර්ත් සිට නුඹ දුක් විඳින්නේ
කවර පවින් දෝ මා නම් නොදන්නේ
පවර සිනුවරේ පුර සඳ දිලෙන්නේ
මිතුර පින් කරපු අයටය පෙනෙන්නේ 

 (සිනුවර හසුන)

පර්ත් නුවර නැත මා දුක් විඳින්නේ
පර්ත් නුවර සුරැකිව මා රකින්නේ
සිනුවර යන වදන ද නැත හැඟන්නේ

පර්ත් නුවර පායන හඳ දිලෙන්නේ
අපේ ගමේ පුර සඳ සේ පෙනෙන්නේ
රජ උයනේ මල් ගඟුලේ රැඳෙන්නේ


සිනා රැඳුණු මා ගම නුඹ නොදන්නේ
කුමන පවින් සිනුවර නුඹ රැඳෙන්නනේ
සිනුවර යන නගරය කොයි තිබෙන්නේ?

නිහඬ ගීතයක

https://www.youtube.com/watch?v=kDMb8v7MIVU

මා ලියන ගීතයක නිහඬ බව දකින ඔබ
පද අරුත් සුන් කියා උරණ වෙනු කිම මෙලෙස

රිද්මයට පද උපන් මැරුණු ඒ යුගය ගැන
ලියන කවි අරුත් ගැන නිහඬ වී කිම මෙදින

ගෙවුණු දින දිවා රැය හදවතක මැකනු දැක
සිනාසෙනු කිමද අද මේ නිහඬ කවි නොදැක

ගමන් මඟ මැරුණු මුත් සැඟවගෙන දිවි අරුත
කාලයේ සැඟව ගිය ඔබේ පෙම මෙන් මෙදින

දිවි මඟක අසරණව වැතිර නොහඬන දෙනෙත
සැලූ කඳුළැලි අතර දිය වීද ඔබේ පෙම

කාලයක මැකී ගිය දෙඩූ දෙබසක් අතර
මා ලියූ ගීතයක පද අරුත් සැඟව ඇත

නිල් අහස් වියන් යට රුව දකින දෙනෙත් මැද
මැකෙන රූ ගලා යයි ගඟුලක ද සිසිල ගෙන

පැරණි මතකය ගෙනෙන
මැකුණු මං පෙත් සිහින

නිහඬ ගීතය ඔබයි ගැලූ කඳුළැලි අතර

https://www.youtube.com/watch?v=kDMb8v7MIVU

එතෙර සිට සැප දුක විමසූ කිවිඳියට ලියූ දෙවන කවිය

මව් බිම ද අහිමිවුණු කවියකු ය වෙන      මහළු
සසර දුක දස අතට ලැබුණු මිනිසෙකි      මහළු
ලියන්නට නොයෙක් තතු හිමි නමුත් මට මහළු
ලියන බස් නොවේ අද ලියන්නට මට      මහළු

සියලූ සම්පත් ද ලැබ ඉසුරු අත ගැවසුණ ද
එසම්පත් මට කුමට රටක් නැති වූ කලට
පැරණි මතකය පමණි නොමැති කල හෙට දවස
ලැබූ දන සේ මෙදින නුවණ නැත ලොව දකින

ලියන්නට නෙක පුවත් ගැවසුණ ද මා මනස
නොමැත ලියවෙන බසක් මැරෙන සේ කල දවස
වෙතත් නෙක මිතුරු කැල මා ලියන කවි දකින
ඔවුන් නොදනී මැරෙන මගේ රූපක මනස

එතෙර සිට සැප දුක විමසූ කිවිඳියට ලියූ කවිය

මිනිසත් කම ද මිය ගිය දුරු රටක සිට
විමසනු කිම ද මා තතු කවියට වැද

ඇත ලොව නොයෙක් විසිතුරු දේ කිවිඳියට
කිම හදවතින් විමසන්නේ දුක සැප ද?

සොඳුරු දසුන් තිබුන ද මේ සොඳුරු රට
කවි සිත පෙළේ නිරතුරු කිවිඳිය මෙරට

මව් බස අතැරි කවියෙකු දුක සැපට ලොබ
දුක් සැප සොයා වෙහෙසෙනු කිම එතෙර සිට?

ඇතිමුත් රුවැති හස නදියේ රැළි අතර
සුදු පැහැයෙන් බැබලෙන රූපක නොයෙක

විසි පස් වසර පසු විය මේ රටට වැද
මා ලියු සිහල කවි විය දිය වී ගඟට

මිය ගිය කවි අතර රූපක සොය යන
මම වෙමි මහළු කවියා දුක් සැප අතර

පර්ත් නුවර අවුරුදු - 2013

ගිරවුන් කෑ ගසා යන කල උදෑසන
වත්තේ මල් බලයි උන් දෙස යොමා නෙත
එරබදු මල් මතක රුව නැත මා මනස
බැංකේසියා මල් පමණකි සිනාසෙන

අහසේ පිපී ඇත්තේ මහ කළුවර ය
බෙහෙතට පවා නැත හිරු රැස් උදෑසන
අවුරුදු කොහි ද දුරු රට නැත කොහෝ හඬ
හිරු සැඟවී ගියෙ කොහිදෝ දෝ උදෑසන

කොහෝ ගැයූ ගී මාලා මැකුණු දින
කොකබරු හඬ ය වියරුව ගිය උදෑසන
අහසේ තැවරි දුක පමණකි සනාතන
එරබදු මල් කොයි ද රුව නැති උදෑසන

ඉර පායා ගණ කළුවර මැකේවි         දෝ
අවුරුදු සුවඳ ගොළු මුහුදෙන් ඇසේවි දෝ
කොහෝ ගයන ගී මාලා ඇසේවි      දෝ
අවුරුදු නැති අපට සතුටක් දැනේවි   දෝ

(සුනිල් ගෝවින්නගේ)

ආරාධනා.....සුහද ආරාධනා....!

(At the invitation of my dearest friend and brother Anura Hegoda)

අපි ආවෙමු මිහිතලයේ සුළු කලකට
වෙසෙන සිතක් දරා මනස
මිනිස් රුවක් දරා වුවන

පියමන් කොට මාවත්වල
තැබු සළකුණු වසා තබන
කවි පදවල දුක් සඟවා
නොලද සෙනෙහෙ ගැන ලතැවී
පෙම් කවියක් ලියා දුබල

නැගි ඉනිමංවල උස ගැන
දොඩවා නිරතුරු බස් බැඳ
සදවා මනරම් ගේ දොර
දොඩමලු වී දරුවන් ගැන
සතුරන් සදවා රට රට!

අපි යන්නෙමු මිහිතලයේ
සිරි නොම දැක
මිහිතලයේ පහස ලබා
අළු වී සුළඟට මුසු වී

හොඳ කවි පද ලීවේ නම්
ගුත්තිලයේ කවියක් ලෙස
සුළඟක් සේ සුවඳ දි දී
කල්ප වසා දින පුරවා
පාවෙනු ඇත ලොව දස අත
සේසිරි කවියා මුව රැඳි
සිව් පදයක් සේ සුන්දර!

අනුර සොයුර මා මළ විට
නිරතුරු මා අතින් ලියූ
එතෙර රැඳුණු සුළු කවි පද
කියවා ඔබ ලියන කවිය
මුහුණු පොතේ ලියනු මැනවි!

(2013 අපේ‍්‍රල් 08)

නෙත කඳුළැලි නැත මැකුණේ

කිසි විට කවියට නො නැගුණු
ගොරහැඩි දුක් සිතුවිලි සේ
පොර කන සිතුවිලි මතකය
රුදුරු අතීතයේ ලෙන දොර
තුළින් සැණින් එළියට විත්
හිස දිගු කොට පිය ඔසවයි

සඳ එළියෙන් සිසිලස ගෙන
නෙත් දියරෙන් එය මුසු කොට
ජීවිතයේ හිසරදයට
අඳුනක් කර ගන්නෙමි මම

අවට වෙසෙන දහසක් දන
හෙළන නගන සුසුම් රළින්
එය රත් වී වියළී යයි

මිය යන්නට පණ අදිනා
අයෙකු නගන මර හඬ සේ
මා වට ඇති දස දහසක්
මුවග අඳෙdakd ලෙළ දෙයි

සැඩ හිරු රැස් කිරණ වැදී
ගත වියලෙk කල නිරතුරු
හිස සඟවන්නට පොර කයි
පාරේ වියැකෙන ජීවිත

ඔබ ගැන මතකය යට කොට
දුක් වළඳින අය පිළිබඳ
සිතුවිලි දහසක් මතුවෙයි

වෙරළක ඇඳි සිතුවම සේ
ඔබෙ රූපය කවි ලෝකෙන් මිය යද්දී
මා වට කළ අඳුර තුළින්
කවි දහසක් උපත ලබයි


1976 මහරගම